ΝΕΑ

Ένα παιδί στη πλ. Βικτωρίας

Τα παιδιά του κέντρου της Αθήνας μεγαλώνουν σε δύσκολες γειτονιές. Καθημερινά βιώνουν σκληρές καταστάσεις, από τις οικογένειες που έχουν εξαθλιωθεί λόγο της οικονομικής κατάστασης, από τα σχολεία που από κοιτίδες γνώσεις, έχουν μετατραπεί σε αρένες ανταγωνισμού και Bullying. Στους δρόμους έξω, βλέπουν διακινητές ναρκωτικών να πουλάνε απροκάλυπτα και ανερυθρίαστα το θάνατο στους πελάτες τους. Χρήστες ουσιών που παλεύουν να ξεφύγουν από το ζόφο της ζωής τους, να περιφέρονται ως φαντάσματα. Όλα αυτά διαμορφώνουν τις ψυχές τους και διαστρεβλώνουν την συνείδηση τους. Παιδιά, άχραντης ψυχής που ονειρεύονται ένα κόσμο όμορφο.


Το περασμένο Σάββατο στο μάθημα του θεάτρου, ο μικρός Ραφαέλο ήρθε στεναχωρημένος στο σχολείο. Όταν τον ρωτήσαμε την αιτία, η απάντηση του μας εξέπληξε «Κύριε στην πλατεία Βικτωρίας ήταν μια κοπέλα που την έβλεπα πολλές φορές να παραπατάει. Έπαιρνε ναρκωτικά κύριε. Αυτό ΔΕΝ είναι καλό. Μια φορά ένας (κάποιος) την χτύπησε άσχημα. ήθελα να την σώσω, αλλά δεν μπορούσα. Τις τελευταίες μέρες ΔΕΝ την βλέπω, πήγα και ρώτησα το περιπτερά και μου είπε ότι πέθανε. Στεναχωρήθηκα, γιατί να γίνονται όλα αυτά στο κόσμο; Υπάρχουν και άλλοι Άνθρωποι σαν την κοπέλα. Δεν είναι καλό αυτό. Εγώ θα κοιτάξω να βρω αυτόν που την χτύπησε»


Ο μικρός Ραφαέλο είναι ένα παιδί της 1ης Γυμνασίου, είναι ντροπαλός, παλεύει να βρει την θέση του στην κοινωνία και να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Κατάγεται από την Αλβανία και η οικογένεια του δεν είναι πλούσια αλλά είναι βαθύτατα αξιοπρεπής. Έρχεται καθημερινά στο θαύμα και διαβάζει με την βοήθεια ενός καθηγητή και τα Σάββατα συμμετέχει στην θεατρική ομάδα, θέλει να μάθει μουσική και τον διακρίνει μια απίστευτη λεβεντιά. Είναι ένα υπέροχο παιδί και αφού σκέφτεται έτσι το μέλλον του είναι λαμπρό και γεμάτο ΘΑΥΜΑΤΑ.

Βόλτες πολιτισμού – Αυτοκράτωρ Αδριανός

Τα παιδιά της θεατρικής ομάδας είχαν την χαρά να επισκεφτούν το θέατρο Αλκμήνη και να παρακολουθήσουν μια πάρα πολύ αξιόλογη και επιμορφωτική παράσταση, τον Αυτοκράτωρ Αδριανό. Ένα Μονόπρακτο που κράτησε τα παιδιά μας καθηλωμένα.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την θεατρική τους παιδεία, τα παιδιά να επισκέπτονται χώρους πολιτισμού και να συνδιαλέγονται με ανθρώπους της τέχνης. Κάτω από αυτό το πρίσμα, μετά το τέλος της παράστασης ακολούθησε μια εποικοδομητική συζήτηση με τους συντελεστές της. Ο κ. Λιακόπουλος και η κ. Κουκιδου υποδέχτηκαν τα παιδιά με ένα θερμό χαμόγελο και απαντήσανε σε όλες τις ερωτήσεις τους. Το φουαγιέ του θεάτρου, μετατράπηκε σε να χώρο που τα παιδιά ένιωσαν όμορφα και οικεία.

Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι ο κ. Λιακόπουλος και η κ. Κουκίδου δήλωσαν ότι «Είμαστε εδώ για τα παιδιά του Θαύματος». Τελικά δεν είναι τυχαίο που η παράσταση πηγαίνει τόσο καλά. Όταν κάνει κάποιος κάτι με αγάπη, όχι μόνο για το αντικείμενο που ασχολείται αλλά πρωτίστως για τον Άνθρωπο, τότε η επιτυχία είναι δεδομένη. Βέβαια όλο αυτό πραγματοποιείται όταν υπάρχουν και Άνθρωποι που στηρίζουν τέτοιες προσπάθειες, όπως η διεύθυνση του θεάτρου Αλκμήνη.

Τώρα όσο αναφορά για το έργο Αυτοκράτωρ Ανδριανός, ο κ. Λιακόπουλος ενσαρκώνει με απόλυτη μαεστρία την ζωή του εν λόγω ιστορικού προσώπου. Σκληρός και ταυτόχρονα Ανθρώπινος. Πολεμιστής και στρατηγός. Πολεμοχαρής αλλά και βαθύτατα ειρηνιστής. Όλα αυτά μέσα σε 70’ δια μέσου ενός ταλαντούχου ηθοποιού που τολμά να γράψει, να σκηνοθετήσει και να παρουσιάσει μόνος του την ζωή του γνωστού αυτοκράτορα. Στην ουσία μας ταξιδεύει όχι μόνο ιστορικά αλλά και συναισθηματικά, μας κάνει κυριολεκτικά να νιώσουμε τις αγωνίες, τις χαρές, τις απολαύσεις, τις λύπες.Γενικότερα να νιώσουμε την προσωπικότητα του Αδριανού.

Κλείνοντας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το θέατρο Αλκμηνη που δέχτηκε τα παιδιά μας και φυσικά το κ. Λιακόπουλο και την κ. Κουκίδου. Ένα μικρό Θαύμα από υπέροχους Ανθρώπους μόλις έγινε.

Συντελεστές παράστασης:

Κειμενο: Χρήστος Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Χρήστος Λιακόπουλος, Αναστασία Μαρκούτσα
Φωτισμοί: Χρήστος Λιακόπουλος
Κοστούμι: Μίκα Πανάγου
Κατασκευή κοστουμιού: Βάνια Αλεξάντροβα
Δημιουργία και επιμέλεια εικαστικών: Τζουλιάνα Νίκα
Σκηνικά: Γιώργος Ρούσης
Φωτογραφίες παράστασης: Γιάννης Βότσαρης, Τζένη Κουκίδου
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Λιακόπουλος
Επεξεργασία ήχου: Σπύρος Αραβοσίτας
Δημόσιες σχέσεις: Άντζυ Νομικού


Στο ρόλο του Ανδριανού ο Χρήστος Λιακόπουλος

Θέατρο Αλκμηνη
Αλκμήνης 12, Πετράλωνα τηλ. επικ.: 2103428650

Παγκόσμια Μέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Ο ΟΗΕ με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης το 2007 καθιέρωσε την 20η Φεβρουαρίου ως μέρα της Παγκόσμιας Δικαιοσύνης.

Το διαρκές ζητούμενο σε μια πολιτικά ευνομούμενη κοινωνία είναι η δικαιοσύνη μεταξύ των μελών της. Αποτελεί βασικό σημείο διασταύρωσης αλλά και αντιπαράθεσης των νομικών, πολιτικών και οικονομικών επιστημών αλλά και δοκιμασίας της δημοκρατικότητας μιας χώρας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα το τοπίο είναι εξαιρετικά ζοφερό για τα κοινωνικά δικαιώματα μια και η έλευση των προσφύγων, η μεγαλύτερη στην Ευρώπη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με την έρευνα του Ινστιτούτου Bertelsmann συνδυάζεται με την οικονομική κρίση των νοτίων Ευρωπαϊκών χωρών. Τα ποσοστά των χρόνια ανέργων νέων και η παιδική φτώχεια έχουν πάρει τραγικές διαστάσεις. Στην Ελλάδα συγκεκριμένα ένα στα πέντε παιδιά πλήττεται και σχεδόν οι μισοί νέοι είναι άνεργοι.

Βασικοί στόχοι για την επίλυση των προβλημάτων που Το Θαύμα – Be the Miracle ως ΑΜΚΕ προσφέρει με τις δικές του δυνάμεις είναι η ίση πρόσβαση στη γνώση των νέων μέσα από ειδικά σχεδιασμένα προγράμματα που αποσκοπούν στην διαμόρφωση μιας υγιούς προσωπικότητας, ικανής να σταθεί επάξια στην κοινωνία. Τη στήριξη της οικογένειας από ειδικούς επιστήμονες που παρέχουν υπηρεσίες συμβουλευτικής και νομικής κάλυψης, καθώς και την ίση κατανομή ευκαιριών σε ανθρώπους ανεξαρτήτου καταγωγής, θρησκείας που κατοικούν στις υποβαθμισμένες γειτονιές του Δήμου Αθηναίων.

Το θέμα της φετινής (2019) παγκόσμιας μέρας κοινωνικής δικαιοσύνης είναι «Εάν θέλεις Ειρήνη και Ανάπτυξη, δούλεψε για την Κοινωνική Δικαιοσύνη». Στο Θαύμα καθημερινά εργαζόμαστε για την κοινωνική δικαιοσύνη. Μέσα από τους άξονες στους οποίους κινούμαστε α. Παιδεία β. Τέχνες και Πολιτισμός γ. Αθλητισμός δ. Κοινωνική μέριμνα, δημιουργούμε ένα περιβάλλον, μια πραγματικότητα δικαιοσύνης όπου οι Άνθρωποι ζουν τις αξίες της Ελευθερίας, της Αξιοπρέπειας και της Ισότητας. Αυτό που πάντα υποστηρίζουμε είναι ότι ΔΕΝ βοηθάμε φτωχούς ή κοινωνικά στιγματισμένους. ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Τα παιδιά ΑΞΙΖΟΥΝ

Σε λίγες μέρες τα σχολεία ανοίγουν. Ο αγώνας και το άγχος για τις σχολικές επιδόσεις και γενικότερα για την συμπεριφορά των παιδιών κυριεύει τις σκέψεις των γονέων.

 

Τα παιδιά με τις σειρά τους είτε ακολουθούν πιστά τις επιταγές που τους θέτουν οι καθηγητές, οι γονείς και γενικότερα το σύστημα μίας κοινωνίας που θέλει τα πάντα να είναι ορθά, είτε παρουσιάζουν μια απάδουσα συμπεριφορά και ένας ζοφός σκεπάζει την οικογένεια, το σπίτι και ειδικότερα τις ψυχές γονέων και παιδιών.

 

 

Αγαπητοί γονείς, η πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολη. Το τι βιώνει ένα σπίτι μόνο εσείς το ξέρετε. Οι ανησυχίες σας είναι εύλογες. Όμως η αντιμετώπιση μιας αρνητικής κατάστασης σε σχέση με τα παιδιά πρέπει να τίθεται πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις, πάντα με γνώμονα την ΑΓΑΠΗ και όχι τις προσδοκίες μας, τα όνειρα μας, τα θέλω μας, το περιβάλλον και όλα τα ΜΑΣ.

 

Επικεντρωθείτε στην ΑΙΤΙΑ και όχι στο αποτέλεσμα. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα εσείς να κατεβάσετε τους τόνους, τις εντάσεις, να ηρεμίσετε, όχι να χαλαρώσετε. Το άγχος δεν είναι σωστός σύμβουλος. Τα παιδιά είναι καθρέπτης μας, οπότε αν θέλουμε παιδιά ήρεμα, ευτυχισμένα πρέπει ΕΜΕΙΣ να καλλιεργήσουμε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ακόμα και αν έχετε να κάνετε με το πιο δύσκολο παιδί ηρεμίστε και απλά παρατηρήστε το. Η παρατήρηση θα σας οδηγήσει στην ΑΙΤΙΑ μιας συμπεριφοράς. Έπειτα, δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι είστε ο γονέας του, ο Άνθρωπος του το προσέχετε και νοιάζεστε πραγματικά για αυτό και όχι για τα θέλω σας. Ξεκινήστε να μοιράζεστε πράγματα και καταστάσεις από την ζωή σας, δώστε τους ερεθίσματα σε σχέση με την κοινωνία, πέρα από το κλειστό κόσμο των κοινωνικών δικτύων. ΜΗΝ τους κρύβεται την αλήθεια, κάντε διάλογο, ρωτήστε τα την γνώμη τους. Κάντε πράγματα μαζί, δείξτε τους εμπιστοσύνη και σιγά σιγά, και αυτά με την σειρά τους θα σας ανοιχτούν και πάνω εκεί θα έχετε φτιάξει το έδαφος για να σας ακούσουν. Να ακούσουν μια συμβουλή σας.

 

 

Εν κατακλείδι, παρατηρούμε, νοιαζόμαστε, πράττουμε, εμπιστευόμαστε και στο τέλος συμβουλεύουμε. Όλη αυτή η διαδικασία ΔΕΝ είναι εύκολη, θέλει υπομονή και επιμονή αλλά εδώ ακριβώς είναι και το μάθημα προς τα παιδιά. Τίποτα ΔΕΝ είναι εύκολο για κάτι που ΑΞΙΖΕΙ πραγματικά… και τα παιδιά αξίζουν.

 

Γίνε εσύ το θαύμα

Η μικρή μας Αγγελική είναι ένα παιδί ΘΑΥΜΑ, όπως είναι όλα τα παιδιά για εμάς που δίνουν τον δικό τους αγώνα για ζωή. Μόλις 4 χρονών και διαγνώστηκε με λευχαιμία. Η μητέρα της μας είπε ότι «πρέπει να βρεθούν δότες μυελού των οστών, όχι μόνο για το δικό μου παιδί, αλλά για ΟΛΑ τα παιδιά που πάσχουν».

Στην αντιμετώπιση της λευχαιμίας το μοναδικό φάρμακο είναι ο Άνθρωπος οπότε «Αν θέλεις να γίνει ένα θαύμα. Γίνε εσύ το θαύμα για ένα παιδί»

 

Όλοι εμείς στο Θαύμα-Be the Μiracle ξεκινάμε μια εκστρατεία για να ενημερώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο για το πώς γίνεται κάποιος δότης μυελού των οστών. Μια διαδικασία που δεν κοστίζει, αλλά αξίζει. Όσο πιο πολλοί γίνουν μέρος της προσπάθειας μεταφέροντας το μήνυμά, τόσο πιο μεγάλο θα είναι το ΘΑΥΜΑ για τα παιδιά σαν την Αγγελικούλα.

 

Για να γίνουμε και εμείς εθελοντές δότες επισκεφτήκαμε το ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ και σας μεταφέρουμε την εμπειρία μας σχετικά με την διαδικασία.

 

1. Πρέπει να είσαι μεταξύ 18 – 45 ετών και υγιής
2. Συμπληρώνεις αίτηση εγγραφής, όπου γίνεται και καταγραφή του ιατρικού ιστορικού
3. Με την χρήση ιατρικής μπαντονέτας συλλέγεται σάλιο. Ο ειδικός τοποθετεί μια μπαντονέτα στο στόμα και τρίβει εσωτερικά το μάγουλο. Το ίδιο επαναλαμβάνεται με άλλη μπατονέτα στο άλλο μάγουλο
Με την διαδικασία αυτή μπαίνουμε στο εθνικό – παγκόσμιο αρχείο εθελοντών δοτών Μυελού των Οστων / Αιμοποιητικών Κυττάρων.

 

Αν έχετε την τύχη να βρεθείτε συμβατός, τότε υπάρχουν 2 τρόποι λήψης
1. Συλλογή προγονικών αιμοποιητικών κυττάρων από το αίμα (Αιμοδοσία)
Η διαδικασία αυτή είναι απλή γίνεται με μηχάνημα κυτταροαφαίρεσης. Διαρκεί 3 ώρες και στην ουσία από το ένα χέρι σου παίρνουν αίμα και από το άλλο επιστρέφει. Στο μηχάνημα παίρνουν τα αιμοποιητικά κύτταρα που χρειάζονται. Προηγείται χορήγηση αυξητικού αιμοποιητικού παράγοντα για να αυξηθούν τα αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα
2. Λήψη μυελού των οστών με παρακέντηση.
Η διαδικασία είναι απλή. Πραγματοποιείται στο χειρουργείο με ολική αναισθησία. Γίνεται παρακέντηση των οστών της λεκάνης. Ο ασθενής δεν νιώθει τίποτα, απλά μπορεί να νιώσει μια ελαφριά πίεση στην μέση, ΟΧΙ πόνο.

Ο δωρητής έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ΕΠΙΛΕΞΕΙ με ποιο τρόπο θα κάνει την δωρεά. Η ομάδα μεταμόσχευσης αναλύει διεξοδικά τους τρόπους και απαντάει σε ΟΛΕΣ τις απορίες που μπορεί να υπάρχουν.
ΕΠΙΣΥΜΑΙΝΟΥΜΕ: ΟΙ 2 ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΩΔΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΣ και όπως μας επιβεβαίωσαν οι ειδικοί ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ

 

Στην Αθήνα μπορεί κάποιος να απευθυνθεί στο Όραμα Ελπίδα Λεβαδείας 8, Γουδί. Στη ογκολογική μονάδα παίδων ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ – ΕΛΠΙΔΑ.

Στις υπόλοιπες πόλεις υπάρχουν τα συνεργαζόμενα κέντρα

 

Όπως καταλάβατε η διαδικασία είναι εξαιρετικά ΑΠΛΗ. Για αυτό….
Θα θέλαμε κόσμο να γίνει δότης ή να διαδώσει μέσω κοινωνικών δικτύων αυτή την προσπάθεια, για την Αγγελική μας και για όλα τα παιδιά.

 

Για περισσότερες πληροφορίες Κωνσταντίνος Παντελίδης 6944815109

 

 

Miracle in Action

Τα παιδιά του Be the Miracle δημιούργησαν την δράση “Miracle in action”, όπου είναι η συνέχεια της περσινής δράσης κοινωνικής προσφοράς “Βόλτες Δροσιάς”.

 

Έτσι από τις αρχές Ιουλίου τα παιδιά μοιράζουν παγωμένα νερά σε άστεγους Ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας.
Μια δράση άκρως επιτυχημένη. Τα παιδιά συστήνουν μια ομάδα και με την επίβλεψη υπευθύνου κοιτάνε στα μάτια τους Ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη και προσφέρουν. Ο πληθυντικός αριθμός, ως τρόπος επικοινωνίας, δεν είναι μόνο μια ένδειξη ευγένειας αλλά σεβασμού και αξιοπρέπειας προς το πρόσωπο τους.

 

Τα παιδιά δεν προσπερνάνε, δεν αδιαφορούν. Τα παιδιά σκέφτονται και πράττουν. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτά τα παιδιά είναι σαν όλα τα άλλα, έχουν λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, Selfαρουν, tagαρουν, Youtubαρουν, δημιουργούν stories και τα ανεβάζουν,κάνουν πλάκες μεταξύ τους αλλά την ώρα της δράσης όλοι είναι σοβαροί, πειθαρχημένοι και μεθοδικοί. Έτσι τα μεσημέρια, εκεί που ο ήλιος βαράει η ομάδα εμφανίζεται στους δρόμους του κέντρου και μοιράζει παγωμένα νερά.

 

Το Miracle in Action θα συνεχίσει. Η ομάδα μεγαλώνει, τα μέλη της σκέφτονται για το χειμώνα που έρχεται τι μπορούν να κάνουν. Όλο αυτό είναι υπέροχο, διότι από την ηθικοπλαστική θεωρία που επιτάσσει ότι “Πρέπει να βοηθάμε ανθρώπους” περνάμε στη πράξη με το “Εμείς στηρίζουμε ανθρώπους” και κάπως έτσι, γίνεται ένα ΘΑΥΜΑ.

 

 

Αποτυχία και παιδιά

Οι λέξεις αναμφίβολα λειτουργούν ως κλειδιά μέσα μας. Πόσες φορές έχουμε μπλοκάρει ή αντίθετα ξυπνήσει με μία λέξη. Οι λέξεις έχουν την δυναμική τους. Στα παιδιά, όπως και σε όλους μας, λειτουργούν καταλυτικά στο υποσυνείδητο.

 

Είναι πολύ σημαντικό ως ενήλικες να χρησιμοποιούμε στα παιδιά λέξεις που αποτυπώνουν στο ακέραιο την ουσία ή το νόημα μιας κατάστασης.

 

Τα παιδιά από την βρεφική τους ηλικία είναι προγραμματισμένα να «πιάσουν» κάποιους στόχους. Προσπαθούν να περπατήσουν και να μιλήσουν. Αργότερα να μάθουν τα πάντα και στην εφηβεία να γευτούν και να πράξουν, όσο το δυνατόν περισσότερα. Όλη αυτή η διαδικασία θεωρείται ότι ΠΡΕΠΕΙ να καταλήξει επιτυχώς, όμως στην πραγματικότητα υπάρχει και η ΑΠΟΤΥΧΙΑ.

 

Πολλοί από εμάς την έχουμε ερμηνεύσει λάθος, της δίνουμε τεράστιες διαστάσεις που δεν χρειάζεται. Γιατί όπως η επιτυχία είναι εφήμερη, άλλο τόσο και πολύ παραπάνω, αυτό ισχύει και για την αποτυχία.

 

Αποτυχία, είναι το αποτέλεσμα προσπαθειών για την επίτευξη ενός στόχου, που δεν ευδοκίμησαν. Αυτές οι προσπάθειες, περιέχουν ενέργεια, συναισθήματα, πράξεις, και πάνω από όλα ΓΝΩΣΗ, συστατικά που σμιλεύουν και διαμορφώνουν έναν άνθρωπο. Γιατί λοιπόν όλη αυτή η διαδικασία να πάει χαμένη και να μην είναι ένα εφαλτήριο για μια εκ νέου προσπάθεια επίτευξης του στόχου. Αυτή την φορά πιο καλά, και έχοντας στην φαρέτρα μας την ΓΝΩΣΗ. Στα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να γίνει «κτήμα» τους ότι η αποτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από την διαδικασία απόκτησης γνώσης. Όσο και να αποτυχαίνουμε, όχι μόνο είμαστε πιο κοντά στο στόχο και άρα στην επιτυχία, αλλά γινόμαστε πιο δυνατοί γιατί ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ.

 

 

Στα αγγλικά η λέξη FAIL άτυπα είναι το ακόλουθο ακρωνύμιο First Attempt In Learning (Πρώτη Προσπάθεια Στην Γνώση).

 

Οπότε, την επόμενη φορά που το παιδί σας θα αποτύχει ή εσείς αποτύχετε σε κάτι, χαμογελάστε και δείτε την πραγματική διάσταση και όχι το αποτέλεσμα. Μην φορτώνετε τις προσπάθειες σας με άγχος και φόβο. Απλά πράξτε όπως εσείς θεωρείται καλύτερα και διδάξτε στα παιδιά σας την «αξία» της αποτυχίας.

 

Υπάρχουν Άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι. Ναι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι για να ζήσεις ένα ΘΑΥΜΑ πρέπει να κάνεις κινήσεις πράξεις. Έτσι και ο κ. Αλέξης, ένας φίλος του Θαύματος, γνωρίζοντας ότι o οργανισμός μας στηρίζει οικογένειες, θέλησε να κάνει ένα μικρό ΘΑΥΜΑ σε μια από τις επωφελούμενες οικογένειες μας.

 

Με την βοήθεια του γεμίσαμε ένα καρότσι τρόφιμα όπου  παραδόθηκε σε ανθρώπους που είχαν πραγματική ανάγκη.

 

Τα χαμόγελα ειδικά των παιδιών της οικογένειας ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι απλοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα.

 

Ο κ. Αλέξης δεν ήθελε να δημοσιοποιήσουμε το επίθετό του, ούτε και το όνομα του, αλλά είναι αρχή μας να προσπαθούμε να αναδείξουμε κινήσεις που στηρίζουν τον οργανισμό μας, στηρίζουν οικογένειες, στηρίζουν την κοινωνία.

 

Στο θαύμα ΔΕΝ βοηθάμε απλά οικογένειες, ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ οικογένειες. Για εμάς ΔΕΝ υπάρχουν «φτωχοί» άνθρωποι που τους δίνουμε ελεημοσύνη. Για εμάς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ τους στηρίζουμε.

 

Τα παιδιά είναι ευτυχισμένα

Όλα τα παιδιά μας χαμογελάνε, είναι ευτυχισμένα. Τα παιδιά του Λυκείου πέρασαν τις εξετάσεις. Καθώς και τα παιδιά που δίνανε πανελλήνιες τα πήγαν πολύ καλά.  Πετύχαμε 50% βελτίωση της μαθησιακής προόδου όλων των παιδιών, μετρήσιμη μέσα από την βαθμολογία τους.

 

Ένα ακόμα Θαύμα έγινε!

 

Το πρόγραμμά μας «Μελετώ με ένα καθηγητή» επικεντρώνετε στα χαρακτηριστικά, τις αδυναμίες και τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού. Ο μαθητής επιλέγει το καθηγητή και μαζί εξειδικευμένα δουλεύουν για να καλύψουν τα κενά. Στόχος είναι το κάθε παιδί να νιώσει άνετα, να μην ντρέπεται για την οποιαδήποτε δυσκολία ή την ιδιαιτερότητα έχει, και με τις παράλληλες δράσεις που πραγματοποιούμαι, να περνάει η γνώση, να καλλιεργείται η αυτοπεποίθηση και να καλύπτεται το κενό,  έτσι ώστε να είναι έτοιμο σε κάθε σχολική πρόκληση.

 

Όλα αυτά δεν θα γινόντουσαν, αν δεν υπήρχε η ανιδιοτελής αγάπη, το αδιάκοπο ενδιαφέρον για τα παιδιά, από τους εθελοντές μας, που με όπλα τις ακαδημαϊκές τους γνώσεις, καθημερινά πάλευαν για να είναι τα παιδιά ευτυχισμένα.

 

Τα λόγια μπροστά σε αυτό που έχει επιτευχθεί είναι λίγα. Οι Άνθρωποι αυτοί, οι εθελοντές μας, που κατάφεραν όλο αυτό είναι τεράστιοι, είναι απλοί είναι η Κυριακή που έψαχνε και έδινε τα πάντα, είναι η Αγγελική που έφερνε επιπλέον ύλη για την καλύτερη κατανόηση, είναι η Αλεξάνδρα  με ακλόνητη πίστη, είναι η Βέρα που αγωνιούσε και καθόταν παραπάνω, είναι ο Κυριάκος που ήταν σταθερά διπλά στα παιδιά, είναι ο Πέτρος που προσπαθούσε για το παραπάνω, είναι η Έλλη που επέμενε, είναι η Ιωάννα που κοίταζε τα παιδιά μέσα στα μάτια, είναι ο Νίκος που ρώταγε δεξιά και αριστερά για να κάνει το καλύτερο, είναι η Ανδρονίκη που συνέχιζε αδιάκοπα, είναι η Δέσποινα που στήριζε, είναι η Μαρία που πάντα χαμογελούσε, είναι η Θεοδοσία ρώταγε που για τους γονείς, είναι ο Μάριος που δεν ξέχασε τα παιδιά, είναι ο Γιώργος που έδινε βιβλία, είναι η Θεοδοσία που ασχολιόταν ενδελεχώς, είναι η Ελευθερία που έδινε χαρά. Είναι όλοι αυτοί οι υπέροχοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

 

 

Οι πρόσφυγες είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Οι πρόσφυγες είναι Άνθρωποι.

Δεν χρειάζεται να τους λυπούμαστε, δεν χρειάζεται να τους μισούμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε καλοί μαζί τους αλλά ούτε και κακοί. Χρειάζεται να είμαστε απλά Άνθρωποι.

 

Δεν επικαλούμαι ηθικούς κανόνες της ανθρώπινης υπόστασης, αλλά ούτε και την αίσθηση του καλού, επικαλούμαι την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Σκεφτείτε μόνο, ότι η Ελλάδα περνάει μια μεγάλη οικονομική κρίση. Πολλοί άνθρωποι, νέοι, οικογενειάρχες, επιστήμονες, τεχνίτες, εργάτες, υπάλληλοι  χάσανε την δουλειά τους και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για μια καλύτερη ζωή. Οι πρόσφυγες βίωσαν πόλεμο, χάσανε τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, τους γονείς τους, τα όνειρα τους,  τις ζωές τους ολόκληρες. Αναγκάστηκαν να φύγουν για να σωθούν.

 

Οι καταστάσεις που πέρασαν διαμόρφωσαν τις ψυχές τους. Φανταστείτε το αντίκτυπο που έχουν όλα αυτά, στις ψυχές των παιδιών. Συλλογιστείτε πως εμείς ήμασταν πριν κάτι χρόνια και πως είμαστε ΤΩΡΑ.

 

Σαφώς, στα καραβάνια των ανθρώπων που έρχονται στην Ελλάδα, υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Το ερώτημα που γεννάται είναι «Εμείς οι απλοί άνθρωποι τι μπορούμε να κάνουμε;»

Όλοι μας μπορούμε να κάνουμε πράγματα. Απλά πράγματα, έχοντας μέσα μας την μια και βασική αρχή… ότι πάνω από όλα είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

 

Αγαπητοί αναγνώστες, το να είσαι άνθρωπος δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις υποχρεωτικά καλός, να μοιράζεις συσσίτια, λεφτά σε πρόσφυγες,  και να δεχτείς κάτι που ΔΕΝ σου αρέσει. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι ΠΡΕΠΕΙ να καταλάβεις ότι αυτά που φέρεις εσύ ως οντότητα. Ψυχή, πνεύμα, ανάγκες, στιγμές τα φέρουν και άλλοι άνθρωποι σαν και εσένα. Οπότε βάλτε τον εαυτό σας στην θέση ενός ασυνόδευτου παιδιού, μιας γυναίκας που έχασε  το παιδί της και τον άντρα της  σε κάποια θάλασσα και αμέσως θα καταλάβετε ΤΙ μπορεί να κάνετε.

 

Πολιτικές καταστάσεις δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Προσβάσεις σε διεθνή fora, οργανισμούς, φορείς, αρχηγούς κρατών που διαμορφώνουν καταστάσεις ΔΕΝ έχουμε.  Όμως μπορούμε να κάνουμε τις ζωές αυτών των ανθρώπων αλλά και την δικές μας ζωές καλύτερες. Με απλά πράγματα, με μια ενημέρωση στη Σύρια μητέρα με τα παιδιά της που περιμένουν ώρες στην στάση, ένα λεωφορείο που δεν θα περάσει. Με μια συμβουλή στα παιδιά από το Αφγανιστάν που παίζουν μπάλα στην πλατεία. Με μια οδηγία στο κύριο από το Ιράκ που που βρίσκεται στο ΚΕΠ της περιοχής και δεν καταλαβαίνει αυτά που του λένε. Με μια ουσιαστική παρέμβαση στη διένεξη μεταξύ  μιας γιαγιούλα που μένει σε ένα υπόγειο και μιας παρέας παιδιών από την Αλγερία, που παίζουν και φωνάζουν μπροστά από το παράθυρο της. Δεν ξέρουν τα παιδιά αλλά και η γιαγιά ανησυχεί. Πράγματα απλά, καθημερινά και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.

 

Μην ξεχνάτε ότι και η Ελλάδα έζησε την προσφυγιά και μόνο κερδισμένη βγήκε από όλο αυτό

 

 

20 Ιουνίου… Παγκόσμια ήμερα προσφύγων